Σύμφωνα με την εφημερίδα Трудовая Россия, σε πρόσφατη συνάντηση του Β. Πούτιν με τους επικεφαλής των κοινοβουλευτικών ομάδων, ο Ρώσος πρόεδρος υποστήριξε πως ό,τι σχετίζεται με την νίκη του 1945 έναντι της ναζιστικής Γερμανίας πρέπει να προβληθεί σε ένα «αποπολιτικοποιημένο» πλαίσιο, μια αποπολιτικοποίηση από την οποία δεν ξεφεύγει και ο ίδιος ο Ιωσήφ Β. Στάλιν. Παράλληλα, σε σχετική ερώτηση της Трудовая Россия («Εργατική Ρωσία«), ο επικεφαλής του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ), Β. Τιούλκιν δήλωσε: «Ο συλλογισμός του Πούτιν είναι κατανοητός και, το κυριότερο, καθόλου νέος. Ήδη ο Β.Ι. Λένιν, στο έργο του «Κράτος και Επανάσταση», στο πρώτο κιόλας κεφάλαιο προειδοποιούσε:

«Με τη διδασκαλία του Μαρξ συμβαίνει τώρα ό,τι συνέβη πολλές φορές στην ιστορία με τις διδασκαλίες των επαναστατικών στοχαστών και ηγετών των καταπιεσμένων τάξεων στον αγώνα τους για απελευθέρωση. Οι καταπιεστικές τάξεις, όσο ζούσαν οι μεγάλοι επαναστάτες, τους πλήρωναν με διαρκείς διώξεις, αντιμετώπιζαν τη διδασκαλία τους με την πιο άγρια κακία, με το πιο λυσσασμένο μίσος, με την πιο ξέφρενη εκστρατεία ψεύδους και συκοφαντίας. Μετά τον θάνατό τους γίνονται προσπάθειες να τους μετατρέψουν σε ακίνδυνες εικόνες, να τους «αγιοποιήσουν» κατά κάποιον τρόπο, να παραχωρήσουν μια γνωστή δόξα στο όνομά τους για «παρηγοριά» των καταπιεσμένων τάξεων και για την εξαπάτησή τους, αδειάζοντας από περιεχόμενο τη διδασκαλία τους, αμβλύνοντας την επαναστατική της αιχμή, ευτελίζοντάς την. Ξεχνούν, σβήνουν, παραχαράσσουν την επαναστατική πλευρά της διδασκαλίας, την επαναστατική της ψυχή. Βγάζουν στο προσκήνιο και εξυμνούν ό,τι είναι αποδεκτό ή φαίνεται αποδεκτό για την αστική τάξη.» (…)»   Στην πραγματικότητα, η έκκληση για «αποπολιτικοποίηση» του Στάλιν είναι μια έκκληση με κύρια αιτίαση να ξεχαστεί ο ταξικός ρόλος του τελευταίου μαρξιστή – λενινιστή σοβιετικού ηγέτη. Προσπαθεί να παραβλεφθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο ο εργατικός – λαϊκός χαρακτήρας του σοβιετικού κράτους και εξουσίας. Προσπαθεί να αποσιωπηθεί ότι το 1945 δεν συνετρίβη η «κακιά δύση» ή «Ευρώπη», δεν ηττήθηκαν απλώς οι «δυνάμεις της παρακμής» αλλά διεξήχθη μία ισχυρή ταξική μάχη, μία μάχη του σοσιαλισμού κατά του ναζισμού – δηλαδή της πιο ωμής μορφής του καπιταλισμού, ο οποίος με την στήριξη του δυτικού ιμπεριαλισμού είχε προσπαθήσει να επιτεθεί κατά της ΕΣΣΔ. Ο Στάλιν δεν ήταν «τσάρος» ή «θεϊκή μορφή», αλλά πιστός ακόλουθος του Λένιν, καθοδηγητής της πάλης του προλεταριάτου μέσα από το Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα. Άλλωστε οι ηγέτες δεν είναι «ταξικά ουδέτεροι», κάτι που γνωρίζει και ο σημερινός Ρώσος πρόεδρος. Απλώς, ο σημερινός πρόεδρος της Ρωσίας είναι επικεφαλής ενός αστικού καθεστώτος, ενώ ο Ι. Β. Στάλιν ήταν ΓΓ ενός Κομμουνιστικού Κόμματος και Επικεφαλής του Συμβουλίου Υπουργών ενός Εργατικού – Λαϊκού Κράτους.