Στις 28 Φλεβάρη του 2026 συμπληρώθηκαν 3 χρόνια από το ταξικό κρατικό έγκλημα των Τεμπών, στα πλαίσια του οποίου το αστικό κράτος δολοφόνησε 57 ανθρώπους της τάξης μας και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων. Παράλληλα, πριν μερικές μέρες βγήκαν προς πώληση σε μία ηλεκτρονική πλατφόρμα για πρώτη φορά φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής.

 Φαινομενικά, τα δύο αυτά γεγονότα μοιάζουν ασύνδετα. Κι όμως συνδέονται με ένα αόρατο νήμα, το οποίο εφόσον το εντοπίσουμε δεν μας επιτρέπει να το ξεχάσουμε και μάλιστα, όσο περισσότερο το εξετάζουμε τόσο περισσότερο εμφανές και προφανές καθίσταται.

 Η πρώτη και βασική διάσταση αυτού του νήματος είναι η ταξική. Τόσο στα Τέμπη όσο και στην Καισαριανή επαληθεύεται το σύνθημα: της τάξης μας οι νεκροί – της τάξης μας η οργή. Η διακριτή διαφορά – διόλου αμελητέα φυσικά, είναι ότι στα Τέμπη είχαμε μία τυφλή δολοφονία από μέρους της κρατικής εξουσίας, ενώ αντίθετα στην Καισαριανή είχαμε μία εκτέλεση στην βάση του φρονήματος, που αποσκοπούσε στην εξάλειψη όχι του «ταξικού εχθρού» της αστικής τάξης, αλλά της πρωτοπορίας αυτού. Κοινός άξονας και στα δύο η θανατοπολιτική, δηλαδή η μείωση (ή ο μηδενισμός) της αξίας της ανθρώπινης ζωής.

  Παράλληλα, όμως διακρίνεται ένα κοινό ακόμα. Το κοινό αυτό είναι η προσπάθεια καπηλείας από κέντρα τα οποία δεν έχουν καμία ουσιώδη σύνδεση με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Κι όμως, προσπαθούν να παρουσιαστούν σαν νόμιμοι νομείς μίας ιστορικής παρακαταθήκης.

 Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Τόσο η εκτέλεση των 200 της Καισαριανής, όσο και το έγκλημα των Τεμπών αφορούν άμεσα τον εργαζόμενο λαό και την εργατική τάξη. Και αυτοί είναι ιδιοκτήτες του. Δεν μπορούν να αποτελούν ούτε αντικείμενο προεκλογικού σχεδιασμού, ούτε προϊόν προς εμπορική χρήση έναντι ενός οποιουδήποτε τιμήματος.

   Την ίδια στιγμή, είναι ανάγκη ο λαός να διδαχθεί από τα γεγονότα, να μελετήσει την ιστορία του. Μόνο μέσα από την βαθιά ταξική συνειδητοποίηση είναι δυνατό να παλέψουν αυτοτελώς τα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα ενάντια στην επίθεση που δέχονται από την κυρίαρχη τάξη και τους διάφορους ακόλουθούς της. Αλλά όλοι αυτοί ας μην ξεχνούν πως ο λαός δεν μασάει κουτόχορτο…