Στις αρχές Μαΐου συγκαλείται η VI Συνδιάσκεψη των Συνεπών Κομμουνιστικών Δυνάμεων. Κατά την διάρκεια των εργασιών της Συνδιάσκεψης θα εκλεγεί νέα Κεντρική Επιτροπή, θα εξεταστεί η πορεία της Οργάνωσης ως εδώ και εν συνεχεία θα ληφθούν αποφάσεις για την επόμενη περίοδο.

 Η VI Συνδιάσκεψη είναι επί της ουσίας μία συνδιάσκεψη επαναθεμελίωσης των Συνεπών Κομμουνιστικών Δυνάμεων, με την ψήφιση νέου καταστατικού. Σε αυτό το νέο καταστατικό εντοπίζεται κάτι πολύ ενδιαφέρον. Αυτό είναι η αναβάθμιση της παρέμβασης των ΣΚΔ στα λαϊκά κινήματα. Η ανάγκη για την εξέλιξη αυτή αποδεικνύεται από την αδύναμη παρέμβασή μας στα κινήματα του λαού, όπως για παράδειγμα είδαμε στην κινητοποίηση για τα τρία χρόνια από το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών, στην απεργία της 6^ης Φλεβάρη στον Πειραιά (βλ και το σχετικό άρθρο Φωνή της Αλήθειας #44, σελ. 4), η απουσία από τις διαδηλώσεις για το μιλιταριστικό νομοσχέδιο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και άλλα. Αλλά, αυτά δεν γράφονται για να  επιρριφθούν ευθύνες, αλλά αντίθετα για να ληφθούν μέτρα διόρθωσης.

 Στην κατεύθυνση αυτή συμβάλλει το νέο καταστατικό. Πιο συγκεκριμένα με τις προτάσεις για τις δράσεις στα πλαίσια των κινημάτων του λαού (7^ο Κεφ.) αποκρυσταλλώνονται πλήρως τα ζητήματα της παρέμβασής μας στα κινήματα των εργαζομένων, στους Φοιτητικούς Συλλόγους, στους Επιστημονικούς Συλλόγους και τις Ενώσεις Αυτοαπασχολουμένων, στα κινήματα των Λαϊκών Ελευθεριών, στο κίνημα για την Ειρήνη, στους πολιτιστικούς συλλόγους. Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά παρέμβασης; Είναι πρώτα και κύρια το να τεθεί τέλος στην νοοτροπία του «μπουλουκιού» στο κίνημα, η συγκρότηση της Δημοκρατικής Τάσης στους Συλλόγους, τα Σωματεία, τις Συλλογικότητες. Η αυτοτέλεια στην παρέμβαση δεν είναι πολυτέλεια και δεν εναπόκειται στην αυτενέργεια. Δεν μπορεί ένα μέλος των ΣΚΔ να ανήκει σε σχήμα που δεν προωθεί την γραμμή των ΣΚΔ. Ο ρόλος που επιθυμεί η Οργάνωση να διαδραματίσει, αυτός του καθοδηγητικού ρόλου στο κίνημα, δεν μπορεί να πραγματωθεί ακολουθώντας σαν «ουρά» άλλες δυνάμεις ή στηριζόμενοι στον υποκειμενικό παράγοντα των «μαζών».

 Αξίζει να δούμε πού έχει οδηγήσει το μικροαστικό ψευτοδημοκρατικό σύστημα του «μπουλουκιού». Όπου εφαρμόστηκε οδήγησε σε κατακερματισμό δυνάμεων, σε μία συνομοσπονδία ηττημένων γκρουπούσκουλων, που το μόνο που κατάφεραν είναι να κλείσουν ένα στενό. Αυτές είναι οι απαιτήσεις του κινήματος σήμερα; Αυτά μπορεί να είναι τα ελάχιστα που μπορεί να προβάλλει ως αξιώσεις;

 Το νέο καταστατικό είναι ο μόνος δρόμος για πραγματική επιτυχία. Για τον λόγο αυτό, και πρέπει το καταστατικό να εγκριθεί από την Συνδιάσκεψη.

 Και αξίζει να σκεφτεί κανείς και κάτι ακόμη. Στην Γ΄ Συνδιάσκεψη αφαιρέσαμε τις αναφορές στην «Σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ». Αξίζει να σκεφτούμε, γιατί έγινε αυτό και κατά πόσο ήταν ορθό; Η απάντηση είναι πως ήταν απόλυτα σωστό και επιβεβλημένο. Και σχετίζεται άμεσα με την θέση μας για τα κινήματα.

 Ο Μαοϊσμός ως ιδεολογία αντιβαίνει στον Μαρξισμό – Λενινισμό, για αυτό και επιδιώκει να εμφανιστεί ως «εξέλιξή» του. Αν δει κανείς όμως πίσω από τις λέξεις και τις αφηγήσεις του Μάο, θα διαπιστώσει απλά αιώνες κινεζικού και ευρύτερου ασιατικού ιδεαλισμού, κάτι που φαίνεται μάλιστα και από διάφορους παραλληλισμούς που χρησιμοποιούνταν (τα χ καλά και τα χ κακά, οι χ αλήθειες και τα χ ψεύδη κοκ). Όμως σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι μία συνολική αποδόμηση της μαοϊκής ιδεολογίας. Πρέπει όμως να δούμε το πώς ο μαοϊσμός μπορεί να επηρεάζει αρνητικά ακόμα και σήμερα το κίνημα.

 Εδώ αξίζει να δούμε την πραγματική στάση του Μάο απέναντι στο Κόμμα. Ο Μάο δεν πίστευε επί της ουσίας στο Κόμμα ως πρωτοπορία γιατί ήταν στον πυρήνα του μοναρχικός. Από τι αποδεικνύεται αυτό; Από το εξής απλό γεγονός. Μπορεί στο «Κόκκινο Βιβλίο» να εξυμνεί την έννοια του Κόμματος σε όλο το πρώτο κεφάλαιο (αναφέρεται ενδεικτικά «το Κινεζικό ΚΚ είναι ο πυρήνας της ηγεσίας όλου του κινεζικού λαού»), αλλά μόλις οι συσχετισμοί δεν συνέφεραν τον πρόεδρο Μάο τι έκανε; Κήρυξε την «Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση» με την φράση «Βομβαρδίστε τα κεντρικά» (γραφεία του Κόμματος). Όπως περιγράφει αρκετά γλαφυρά ο Ε. Χότζα στο έργο του «Ιμπεριαλισμός και Επανάσταση», στις Κόκκινες Φρουρές δεν μετείχαν πρωτοπόροι κομμουνιστές – αντίθετα, συχνά αποτελούνταν από άναρχες ομάδες αντιδραστικών στοιχείων που επιτίθονταν ακόμα και σε μέλη και στελέχη του ΚΚ με πρόσχημα την εξάλειψη της «παρασιτικής κόκκινης διανόησης». Τι σημασία έχουν αυτά για το κίνημά μας, όμως; Έχουν τεράστια σημασία. Στην πραγματικότητα δείχνουν αυτά τα παραδείγματα τον τρόπο δράσης του μαοϊσμού συνολικά, αλλά και το τι εξυπηρετεί το σύστημα του «μπουλουκιού». Μέσα στα «μπουλούκια» και στην έλλειψη οργάνωσης καλλιεργείται ο απολυταρχικός τρόπος δράσης, διαμορφώνονται αόρατες ηγεσίες.

 Για την λαϊκή αντίσταση – ως ενδιάμεσο βήμα πριν την αντεπίθεση – δεν θέλουμε αόρατους ηγέτες που δεν θα λογοδοτούν. Θέλουμε αντιπροσώπους και συντονιστές στις συλλογικότητες, υπεύθυνους που θα σέβονται όσους τους τοποθέτησαν εκεί που τους τοποθέτησαν.  Οι κομμουνιστές δεν ψάχνουμε εκλεγμένους σωτήρες, αλλά εννοείται ότι αξιοποιούμε και θέσεις εκλεγμένων αντιπροσώπων. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι ασυμβίβαστη η ιδιότητα του κομμουνιστή με την ιδιότητα του αόρατου ηγέτη, ο οποίος επιβάλλει πολιτικές γραμμές και κατευθύνσεις μόνο και μόνο «γιατί μπορεί». Απαιτείται πρωτοπόρα στάση ζωής και δράσης και προσέγγισης των άλλων ανθρώπων.