Ενώ στα κανάλια της γαλλικής κρατικής τηλεόρασης, όπως το La Chaine Info (LCI) της TF1, ένας στρατηγός ε.α., ο Nicolas Richoux, χρησιμοποιεί βαριές και αγοραίες εκφράσεις για τον Ντόναλντ Τραμπ («il peut aller se faire foutre» – «μπορεί να πάει να γ…»), λέγοντας γελώντας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να πάει να γαμ… όταν ζητάει ευρωπαϊκή στρατιωτική βοήθεια για τα Στενά του Ορμούζ, η πραγματική πολιτική ουσία αποκαλύπτεται αλλού.

Η είδηση που δείχνει το πραγματικό πρόσωπο της αστικής πολιτικής είναι το περιεχόμενο της πανεθνικής κλαδικής απεργίας που έχουν καλέσει τα μεγαλύτερα συνδικάτα των εκπαιδευτικών στη Γαλλία (FSU, UNSA, CFDT, CGT, SUD και άλλα) για τις 31 Μάρτη του 2026. Οι εκπαιδευτικοί καταγγέλλουν αποφασιστικά την κατάργηση 4.000 θέσεων εκπαιδευτικών (στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) που προβλέπει ο προϋπολογισμός του 2026, από το νέο σχολικό έτος. Αυτές οι περικοπές θα οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερα τμήματα, σε χειροτέρευση των συνθηκών διδασκαλίας και μάθησης, σε εντατικοποίηση της εργασίας των εκπαιδευτικών και σε περαιτέρω υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου.

Στην Ελλάδα, οι κυβερνήσεις και τα αστικά ΜΜΕ μας σερβίρουν χρόνια τώρα το ίδιο νεοφιλελεύθερο παραμύθι: ότι η αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα είναι «επιστημονικά ενδεδειγμένη», «σύμφωνη με τις σύγχρονες παιδαγωγικές έρευνες» και ότι «λιγότεροι εκπαιδευτικοί σημαίνουν μεγαλύτερη αποδοτικότητα». Στη Γαλλία όμως, όπου η ταξική πάλη έχει πιο ισχυρές παραδόσεις, τέτοιο δούλεμα δεν περνάει τόσο εύκολα. Οι Γάλλοι εκπαιδευτικοί μιλούν ανοιχτά για οικονομική ασφυξία του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, για έλλειψη προσωπικού, για εξαντλημένους συναδέλφους, για σχολεία που διαλύονται.

Το πιο προκλητικό και κυνικό είναι το επιχείρημα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση Μακρόν. Ο Υπουργός Εκπαίδευσης επικαλέστηκε την «ιλιγγιώδη δημογραφική κατάρρευση» – δηλαδή ότι οι Γαλλίδες δεν γεννούν πια αρκετά παιδιά. Η ίδια η αστική τάξη που προωθεί πολιτικές λιτότητας, ακρίβειας, επισφάλειας και πολέμου, τώρα ανακαλύπτει ξαφνικά το δημογραφικό ως δικαιολογία για να κόψει δαπάνες από την Παιδεία. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε όλη την Ευρώπη: ο κρατικός προϋπολογισμός «δεν αντέχει σπατάλες» για Υγεία και Παιδεία, τα δύο πιο θεμελιώδη κοινωνικά αγαθά που εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης και το μέλλον των λαών.

Αντίθετα, ο ίδιος προϋπολογισμός επιτρέπει – και στην πραγματικότητα επιβάλλει – τεράστιες δαπάνες για οπλικά συστήματα, για εξοπλισμούς, για την ενίσχυση του ΝΑΤΟ και της ευρωπαϊκής «αμυντικής βιομηχανίας». Στρατιωτικές δαπάνες που φτάνουν δισεκατομμύρια ευρώ, που χρηματοδοτούν την πολεμική μηχανή του ιμπεριαλισμού, που προετοιμάζουν νέες συρράξεις. Τα λεφτά αυτά δεν είναι «πεταμένα», όπως λένε κάποιοι κυνικοί. Θα χρησιμοποιηθούν. Κάποια σύρραξη θα στηθεί – στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, στα Στενά του Ορμούζ ή αλλού – και τα κέρδη των μονοπωλίων του βιομηχανο-στρατιωτικού συμπλέγματος θα είναι εξασφαλισμένα.

Το παλιό, ταξικό σύνθημα «Λεφτά για την Παιδεία – Όχι για το ΝΑΤΟ» δεν ακούγεται πια ως ένα απλό, ρομαντικό σύνθημα διαμαρτυρίας. Έχει μετατραπεί σε επιτακτικό, ζωτικό αίτημα των εργαζόμενων λαών μπροστά στην πραγματικότητα που διαμορφώνεται: λιτότητα για τις λαϊκές ανάγκες, πόλεμος για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

 Ο στρατηγός Richoux μπορεί να καταγγέλλει δημόσια τον Τραμπ ότι αντιμετωπίζει τους Ευρωπαίους «συμμάχους» άλλοτε ως πιόνια και άλλοτε ως εχθρούς ή ανταγωνιστές. Μπορεί να διαμαρτύρεται για τον χυδαίο, σκαιό και υποτιμητικό τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ μιλά για χώρες με εθνική κυριαρχία και ιστορική επιρροή, όπως η Γαλλία. Μπορεί, τέλος, να στέλνει τον Τραμπ «να πάει να γ…» όταν ζητάει ευρωπαϊκή εμπλοκή σε νέες ιμπεριαλιστικές περιπέτειες. Όμως, ακόμα και αυτός ο «αντι-αμερικανός» στρατηγός, δεν αγγίζει την πραγματική ουσία του ζητήματος.

 Η ουσία είναι μία και μόνη: Πού κατευθύνεται ο κοινωνικός πλούτος που παρά-γεται από την εργασία εκατομμυρίων εργαζομένων; Αυτός ο πλούτος δεν είναι ιδιοκτησία των «κοπρόσκυλων» που κυβερνούν τα μεγαθήρια του βιομηχανο-στρατιωτικού συμπλέγματος. Δεν είναι περιουσία των τραπεζιτών, των πολεμικών βιομηχάνων και των ιμπεριαλιστών πολιτικών που υπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Κανείς στην Ευρώπη δεν είπε «να γ…» όταν ο Τραμπ απαιτούσε αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ. Κανείς δεν απάντησε όπως έπρεπε στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν όταν αυτή πρότεινε το ίδιο για την Ευρωπαϊκή Ένωση: μαζικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, στην Παιδεία, στην Υγεία, στις συντάξεις, για να χρηματοδοτηθεί η πολεμική προετοιμασία. Από τον Μακρόν μέχρι τον Δένδια και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες, όλοι αναπαράγουν σαν πιστές ντουντούκες το ίδιο ιμπεριαλιστικό σύνθημα: «Η αμυντική βιομηχανία είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, στους αιώνες των αιώνων, αμήν». Η «κουλτούρα με τα φέρετρα», όπως την αποκάλεσε χαρακτηριστικά ο Δένδιας, γίνεται επίσημη κρατική πολιτική.

Σε αυτό το πλαίσιο, η απεργία των Γάλλων εκπαιδευτικών στις 31 Μαρτίου αποκτά βαθιά ταξική σημασία. Δεν είναι απλώς μια συνδικαλιστική κινητοποίηση για μερικές θέσεις εργασίας. Είναι μέρος του ευρύτερου αγώνα ενάντια στην πολιτική της λιτότητας για τα λαϊκά στρώματα και του πολέμου για τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Είναι αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της Παιδείας, ενάντια στην υποταγή του δημόσιου σχολείου στις ανάγκες της αγοράς και του ιμπεριαλισμού.