Στις 6 Φλεβάρη ο Πειραιάς γνώρισε μία ακόμη απεργία. Η εικόνα όμως ήταν διχασμένη από νωρίς: δύο διαφορετικά σημεία συγκέντρωσης, δύο διαφορετικές λογικές, δύο διαφορετικές ατμόσφαιρες.

Από τη μία πλευρά, το Λιμάνι – ο φυσικός τόπος όπου η εργατική τάξη του Πειραιά έχει την πραγματική της δύναμη. Εκεί είχαν καλέσει οι περισσότερες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Το ραντεβού ήταν καθαρό: συγκέντρωση ακριβώς δίπλα στα πλοία. Η παρουσία μικρή σε αριθμούς αλλά πυκνή σε περιεχόμενο: πανό ενάντια στην ιμπεριαλιστική εμπλοκή, συνθήματα για απεμπλοκή από ΝΑΤΟ-ΕΕ, κόντρα στον πόλεμο. Η συζήτηση ήταν γύρω από τα πραγματικά διακυβεύματα της απεργίας. Όσοι βρέθηκαν εκεί ένιωθαν ότι βρίσκονται στον «πραγματικό χώρο» του αγώνα.

Από την άλλη πλευρά, το Δημοτικό Θέατρο – όπου είχε δώσει το ραντεβουδάκι επαναστατικής φωτογράφησης το ΠΑΜΕ. Εκεί όμως, πλάι στα επίδοξα «επαναστατικά φωτομοντέλα» καλούσε και η Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής, ψηφοδέλτιο που παρεμβαίνει στον κλάδο των εκπαιδευτικών. Η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική: πιο «γενική», πιο «συνδικαλιστική», με συνθήματα που παρέμεναν κυρίως σε επίπεδο αιτημάτων, χωρίς όμως να μπαίνει με έμφαση το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής εμπλοκής και εξάρτησης. Η συγκέντρωση χαρίστηκε στο μπλοκ του ΠΑΜΕ αφού οι εκπαιδευτικοί μέλη της ΕΑΑ δεν μετείχαν.

Το αποτέλεσμα για τις δυνάμεις που μετέχουν στην ΕΑΑ ήταν σαφές και πικρό: τα μέλη και οι φίλοι των ΣΚΔ δεν βρέθηκαν πουθενά. Παράλληλα, όπως αποκαλύπτεται σταδιακά η ίδια η ΕΑΑ δεν είχε συνεδριάσει ποτέ για το θέμα της απεργίας – η συμμετοχή σε αυτήν αποφασίστηκε από μία αόρατη γκρούπα-ηγεσία, η οποία και δεν ρώτησε κανέναν, απλά δημοσιοποίησε την αφίσα και το κάλεσμα. Δεν υπήρξε ενιαία παρουσία, δεν υπήρξε δικό μας πανό, δεν υπήρξε δική μας φωνή. Η επιλογή να δοθεί ραντεβού στο ίδιο σημείο με το ΠΑΜΕ οδήγησε, στην πράξη, σε αποχή ολόκληρης της Οργάνωσης από την οποιαδήποτε κινητοποίηση.

Η εμπειρία αυτή δεν είναι απλώς οργανωτικό ζήτημα. Είναι πολιτικό. Όταν μια πραγματικά κομμουνιστική οργάνωση επιλέγει να δώσει ραντεβού στο ίδιο σημείο με δυνάμεις που χρόνια τώρα χαρακτηρίζονται από διασπαστικές πρακτικές και ρεφορμιστική γραμμή, τότε δεν δημιουργείται ενότητα – δημιουργείται σύγχυση. Και οι κομμουνιστές, αντί να βγουν μπροστά με δική τους γραμμή, καταλήγουν να γίνονται «ουρά» κάθε ενός που ανάγει το κοινοβούλιο σε αυτοσκοπό.

Η αυτοτέλεια δεν είναι πολυτέλεια ούτε ιδεοληψία. Είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε καθαρή τη γραμμή μας.

Η Παμπειραϊκή Απεργία αυτή τη φορά έδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η παραχώρηση πρωτοβουλίας σε άλλες δυνάμεις δεν οδηγεί σε μεγαλύτερη μαζικότητα. Οδηγεί σε αποχή. Και η αποχή δεν είναι λύση – είναι ήττα.