Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η Εισαγωγή του Σχεδίου Νέου Καταστατικού των Συνεπών Κομμουνιστικών Δυνάμεων (ΣΚΔ) δεν είναι μια τυπική διακήρυξη αρχών. Αποτελεί επιστημονική και πολιτική τοποθέτηση που θέτει τις βάσεις για την ανασυγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς. Στο επίκεντρό της βρίσκεται η ανάλυση της σημερινής εποχής ως εποχής του ιμπεριαλισμού – η μόνη επιστημονική προσέγγιση που μπορεί να εξηγήσει την πραγματικότητα που βιώνει ο εργαζόμενος λαός.

Η Εισαγωγή ξεκινά από το αδιαπραγμάτευτο: η Μαρξιστική-Λενινιστική κοσμοθεωρία είναι το εργαλείο για την κατανόηση και την ανατροπή της ταξικής δομής. Οι αδικίες –η εκμετάλλευση, η φτώχεια, η ανεργία, η λιτότητα, ο πόλεμος– δεν είναι «λάθη» του συστήματος. Είναι η ίδια του η φύση. Μόνο η ανατροπή της καπιταλιστικής ταξικής δομής και η μετάβαση στον σοσιαλισμό ως πρώτο στάδιο προς τον κομμουνισμό μπορεί να τις εξαλείψει. Αυτή η θέση δεν είναι αφηρημένη. Είναι η επιστημονική επιβεβαίωση της ιστορικής εμπειρίας του προλεταριάτου.

Η Εισαγωγή αντλεί έμπνευση από τις μεγάλες μάχες της εργατικής τάξης: την Κομμούνα του Παρισιού, την Οκτωβριανή Επανάσταση, τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών στις 9 Μαΐου 1945, τον ηρωικό αγώνα του ΕΑΜ και του ΔΣΕ στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται για ιστορική νοσταλγία. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι ο λαός, όταν οργανώνεται κομμουνιστικά, μπορεί να νικήσει τον φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και την εκμετάλλευση.

Η καρδιά της Εισαγωγής είναι η ανάλυση του ιμπεριαλισμού. Βασισμένη στο κλασικό έργο του Λένιν «Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», η Εισαγωγή τον χαρακτηρίζει ως ανώτατο και τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού. Σε αυτό το στάδιο ο καπιταλισμός είναι μονοπωλιακός με την Λενινιστική έννοια. Οι μεγάλες δυνάμεις χωρίζουν τον πλανήτη σε: κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές χώρες, περιφερειακές μερικώς εξαρτημένες δυνάμεις, εξαρτημένες χώρες.

Η εξάρτηση δεν είναι «εξωτερικό» φαινόμενο. Είναι εσωτερική νομοτέλεια του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλιστικού συστήματος. Γι’ αυτό η πάλη ενάντια στην εξάρτηση ταυτίζεται πλήρως με την πάλη για σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει «ενδιάμεσο στάδιο» εθνικής ανεξαρτησίας χωρίς ταξική ανατροπή. Ο σοσιαλισμός χωρίς ανεξαρτησία είναι αδύνατος, όπως και η πραγματική ανεξαρτησία χωρίς σοσιαλισμό.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επισήμανση ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται οι εξαρτημένες χώρες ως ενιαίο σύνολο. Το βάθος της εξάρτησης διαφέρει. Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως εξαρτημένη χώρα, όπου η αστική τάξη είναι κυρίαρχη απέναντι στον εργαζόμενο λαό αλλά υποτελής απέναντι στα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΗΠΑ). Αυτή η διπλή φύση της ελληνικής αστικής τάξης εξηγεί γιατί οι κυβερνήσεις της (από τη ΝΔ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ) υπηρετούν με ζήλο τις ιμπεριαλιστικές εντολές: περικοπές σε Παιδεία και Υγεία, αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, συμμετοχή σε πολεμικές προετοιμασίες, εξάρτηση από το δολάριο και τις Βρυξέλλες. Η Εισαγωγή κλείνει με την αδιαπραγμάτευτη θέση: η πάλη για ανεξαρτησία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πάλη για σοσιαλισμό. Αυτή η θέση δεν είναι απλή ρητορεία. Είναι η πολιτική γραμμή που καθοδηγεί τη δράση μας σήμερα.