Αναδημοσίευση από την ΦτΑ

Σήμερα συμπληρώνονται 81 χρόνια από την ημέρα που το ναζιστικό κτήνος παραδόθηκε χωρίς όρους στον Κόκκινο Στρατό, που εισήλθε στο Βερολίνο ως απελευθερωτής.

 Λίγες ημέρες νωρίτερα, το αφεντικό των ναζί, ο Α. Χίτλερ τίναξε τα μυαλά του στον αέρα υπό τον φόβο της σύλληψης και του δημόσιου εξευτελισμού – όπως ακριβώς είχε πάθει ο Μπ. Μουσολίνι, η σύντροφός του και  μερικά ακόμα στελέχη του φασιστικού καθεστώτος της Ιταλίας. Η «γενναιότητα» όμως των ναζί είχε και συνέχεια. Την αυτοκτονία του «φύρερ» ακολούθησε η αυτοκτονία του Γκέμπελς και της γυναίκας του, αφού πρώτα σκότωσαν τα παιδιά τους. Άλλοι πάλι έτρεξαν να σωθούν και βρήκαν ανοιχτές αγκάλες στα χέρια των αμερικάνων που σήμερα έχουν το θράσος να κουνάνε το δάχτυλο και να μιλάνε για δημοκρατία.

 Όμως για να μιλήσει κανείς σοβαρά για την Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη της 9^ης Μάη του 1945, θα πρέπει να εστιάσει σε κάθε μία από τις πτυχές της. Να εξεταστεί, δηλαδή, για ποιο λόγο ανδρώθηκαν οι ναζί εξ αρχής, ποιος ήταν αυτός που τους ανέθρεψε, ποιοι τους έδωσαν την ισχύ που απέκτησαν και εν τέλει για ποιο λόγο ο ηρωικός σοβιετικός λαός πρόβαλε αυτήν την γιγάντια αντίσταση, που ενέπνευσε και πάμπολλα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη;

 Αρχικά πρέπει να δει κανείς ποιοι είχαν συμφέρον από την άνοδο των ναζί στην εξουσία. Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πως συμφέρον είχαν αφενός οι Γερμανοί βιομήχανοι και αφετέρου οι ιμπεριαλιστές διεθνώς, που «πόνταραν» στην επίθεση του ναζιστικού τέρατος προς την ανατολή. Για αυτόν τον λόγο τους έδωσαν την Τσεχοσλοβακία, για αυτόν τον λόγο άλλωστε και κατά την υποχώρηση των ναζί από την Ελλάδα οι Άγγλοι διατήρησαν σώματα ταγματασφαλιτών – ώστε να ανοίξουν τον δρόμο για την δεύτερη κατοχή.

 Δεν είναι τυχαίο μάλιστα το γεγονός ότι και ακόμα και όταν οι ναζί επιτέθηκαν στην Αγγλία – και μετά την παράδοση της Γαλλίας – σημαντικό κομμάτι της αγγλικής αστικής τάξης υποστήριζε την συνθηκολόγηση με την ναζιστική Γερμανία, στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου πραγματιστικού πατριωτισμού. Ενός «πατριωτισμού» που δεν λάμβανε σε καμία περίπτωση υπόψη τα δικαιώματα ή τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά αντίθετα απέρρεε από ένα τυφλό μίσος προς την ΕΣΣΔ (υπό την πραγματική σοσιαλιστική – κομμουνιστική ηγεσία του Ι. Β. Στάλιν). Για παράδειγμα ο πρώην βρετανός βασιλιάς Εδουάρδος Η΄, ο επικεφαλής της Βρετανικής Ένωσης Φασιστών Όσβαλντ Μόσλυ, ο λόρδος Χάλιφαξ και ο λόρδος Μαουντμπάτεν, όλοι τους είχαν υποστηρίξει ρητά πως σκοπός θα έπρεπε να είναι η άμεση συνθηκολόγηση της Αγγλίας με την Γερμανία, ώστε οι ναζί να μπορούν να ανατρέψουν το σοσιαλιστικό σύστημα στην ΕΣΣΔ ευκολότερα.

 Οι ναζί, βέβαια, στην περίπτωση αυτή είχαν και χρήσιμους συνεργάτες στα μετώπισθεν της ΕΣΣΔ. Λχ ο Τρότσκι, πριν την δολοφονία του, έλεγε ανοιχτά ότι για να προετοιμαστεί καλύτερα η αντίσταση κατά της επικείμενης χιτλερικής επίθεσης, θα έπρεπε να υπάρξει αντιμπολσεβικική λαϊκή εξέγερση. Για να γίνει αυτό, οι τροτσκιστές προχωρούσαν και σε σαμποτάζ ακόμα και την περίοδο του πολέμου. Αναλυτικά μπορεί να βρει κανείς λεπτομέρειες για την δράση των τροτσκιστών και την στάση της Μαρξιστικής – Λενινιστικής ηγεσίας της ΕΣΣΔ και του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκων) στα δύο εξαιρετικά ενδιαφέροντα βιβλία «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν» του Λ. Μάρτενς και «Τα ψέματα του Χρουστσόφ» του Γκρ. Φουρ.

 Όμως, όλοι αυτοί οι παράγοντες του ναζισμού, οι φανεροί και κρυφοί σύμμαχοι, οι υποτιθέμενοι «υπερεπαναστάτες» που ονειρεύονταν την ναζιστική σημαία στο Κρεμλίνο, οι «ρεαλιστές» που μιλούσαν για έναν «ρεαλισμό» που ήταν βαθύτατα κατά των λαϊκών συμφερόντων, όλοι αυτοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με την οργή του λαού και η ιστορία τους έβαλε στην θέση τους.

 Στην Ελλάδα, το εργατικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα άνδρωσε το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ που με την δράση του τσάκισε τον ναζισμό στην Ελλάδα και αργότερα με την ΟΠΛΑ άρχισε να εκδικείται τους φασίστες συνεργάτες του κατακτητή.

 Αυτοί όλοι πολέμησαν και νίκησαν τον ναζισμό. Ούτε οι Άγγλοι που χάιδευαν τον Χίτλερ, ούτε οι Αμερικάνοι που μετά την πτώση των ναζί μάζεψαν τους διάφορους επιστήμονές τους σε διάφορα αντισοβιετικά πρότζεκτ.  Και όσο για την κριτική που ασκούν ορισμένοι στον Ι. Β. Στάλιν – τον τελευταίο κομμουνιστή ηγέτη της ΕΣΣΔ – ως δήθεν «τύραννο» κλπ, ας σκεφτεί κανείς το εξής: ότι τόσο κατά την διάρκεια του πολέμου, όσο και μετά η κατάσταση της ΕΣΣΔ ήταν τέτοια που αν ο λαός αισθανόταν ότι καταπιέζεται θα ανέτρεπε τον Στάλιν. Αντ’ αυτού ο Σοβιετικός λαός με το σύνθημα «για την πατρίδα – για τον Στάλιν» ρίχτηκε πρώτα στην μάχη κατά του φασισμού και μετά προχώρησε στην ανοικοδόμηση. Και στο 19^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, παρά το αίτημα του Στάλιν να μην επανεκλεγεί ως ΓΓ της ΚΕ, το Συνέδριο τον επανεξέλεξε σε αυτήν την θέση. Για να υπάρξει τελικά η (προσωρινή) νίκη των αντιδραστικών δυνάμεων, χρειάστηκε πρώτα να πεθάνει ο Στάλιν και μετά να πέσουν τόνοι λάσπης από το χρουστσωφικό- μπρεζνιεφικό καθεστώς.