Αποτελεί υπαρκτό ζήτημα ο διαχωρισμός μεταξύ της δικτατορίας του Κόμματος και της δικτατορίας της εργατικής τάξης. Για να μπορέσει, όμως, να απαντηθεί πλήρως το ζήτημα αυτό, πρέπει να οριοθετηθεί πλήρως η έννοια της «δικτατορίας», δηλαδή να ξεκαθαριστεί τι εννοείται με τον όρο αυτό στην Μαρξιστική – Λενινιστική πολιτική ανάλυση και τι σημαίνει η λέξη αυτή στα πλαίσια της αστικής ιδεολογίας.
Η αστική ιδεολογία παρουσιάζει την έννοια της «δικτατορίας» ως απόλυτη εξουσία ενός προσώπου ή ομάδας προσώπων, άνευ λογοδοσίας, απέναντι στην κοινωνία και – φυσικά – παραβιάζει το «φυσικό δίκαιο» και ειδικά η Δικτατορία του Προλεταριάτου παραβιάζει το «δικαίωμα» στην ιδιοκτησία και ειδικά την ιδιοκτησία στα Μέσα Παραγωγής. Η Μαρξιστική – Λενινιστική κοσμοθεωρία από την άλλη έχει ξεκάθαρο πως με την έννοια της δικτατορίας εννοείται η καταπίεση μίας τάξης από μία άλλη. Μπαίνει, φυσικά, ένα ζήτημα: στον σοσιαλισμό, εφόσον δεν υφίσταται τάξη που καταπιέζει άλλη με την οικονομική έννοια του όρου (δηλ δεν εκμεταλλεύεται), μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε την δικτατορία της εργατικής τάξης, αλλά αντίθετα την δικτατορία του κόμματος το οποίο πρέπει να είναι «παλλαϊκό»; Αυτή είναι περίπου η Χρουστσωφική γραμμή που κυριάρχησε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα από το ’56 και μετά. Αυτή την θέση την εκφράζει στην χώρα μας λχ το σημερινό «ΚΚΕ» που στο βιβλίο «Θεωρητικά Ζητήματα στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ» αναφέρεται ότι κομματικά και κρατικά στελέχη θα πρέπει να ταυτίζονται. Όμως η αλήθεια απέχει αρκετά και δίνεται από το βιβλίο του Στάλιν «για τα ζητήματα του Λενινισμού» (εκδοτικό της ΚΕ των ΣΚΔ, 2025). Όπως αναφέρεται στο εν λόγω έργο, επειδή ακριβώς η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας είναι η έναρξη και όχι η ολοκλήρωση της προλεταριακής επανάστασης που αποσκοπεί στον «μετασχηματισμό της παλιάς οικονομίας» (Κεφ. IV) απαιτείται μία ολοκληρωμένη δικτατορία των εργαζόμενων στρωμάτων απέναντι στην έκπτωτη αστική τάξη. Αυτή η δικτατορία συγκροτείται μέσα από πολλαπλούς μηχανισμούς, που καταφέρνουν να συνδέσουν Κόμμα και Τάξη/ πλατύτερες δυνάμεις και με την βοήθεια και την καθοδήγηση του κόμματος πραγματοποιείται η δικτατορία της τάξης. (Στάλιν, οππ, σ.22). Τι βγαίνει απ’ τα παραπάνω; Βγαίνει ότι: α) στο σύστημα της δικτατορίας του προλεταριάτου έχουμε την δικτατορία της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων. Β) Το Κόμμα αποτελεί έναν απ’ τους πολλούς μηχανισμούς της δικτατορίας του προλεταριάτου, τον ανώτατο μηχανισμό, από την άποψη ότι αποτελείται από την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και για τον λόγο αυτό μπορεί και να καθοδηγεί τους υπόλοιπους μηχανισμούς της δικτατορίας του προλεταριάτου.