Αναδημοσίευση από την ΦτΑ №58
Το μεγαλειώδες κύμα διαδηλώσεων που έχει ξεσπάσει στην Γαλλία τις τελευταίες εβδομάδες δεν λέει να κοπάσει. Ένα κίνημα που ξεκίνησε από την νεολαία (με 500 καταλήψεις σχολείων σε όλη την επικράτεια μέσα σε μία μέρα) έχει πλέον εξελιχθεί σε μαζικό κίνημα με πολύ πλατύτερα χαρακτηριστικά.
Πιο συγκεκριμένα, πλέον στις απεργίες και τις διαδηλώσεις καλούν και η (ξεπουλημένη) CGT – κάτι αντίστοιχο της δικής μας ΓΣΕΕ – και ενώσεις ενοίκων κλπ. Την ίδια στιγμή, σε όλη την Γαλλία έχουν πολλαπλασιαστεί οι καταλήψεις και οι απεργίες.
Πλάι σε αυτά υπάρχουν δύο χαρακτηριστικές αντανακλαστικές αντιδράσεις από την Αστική Τάξη. Αφενός έχουν βγάλει στην φόρα τον Μελανσόν με την «Ανυπόταχτη Γαλλία» του (εν είδει καρότου) ώστε να ξεγελαστεί η Γαλλική εργατική τάξη και αφετέρου γίνονται μαζικές συλλήψεις και άλλα φαινόμενα καταστολής (σε κάποιες περιπτώσεις αναφέρθηκαν 5000 προσαγωγές εντός μίας ή δύο ημερών). Την ίδια στιγμή, το ακροδεξιό υπερσυντηρητικό μόρφωμα των Λεπέν και Μπαρντελά τα ‘χει βρει σκούρα αφού στις διαδηλώσεις αυτές κυκλοφορεί και το σύνθημα «γαμ*στε την Εθνική Συσπείρωση» (το κόμμα της Λεπέν). Εκτός αυτού, το ίδιο το μόρφωμα έχει βυθιστεί και σε έναν εσωτερικό αναβρασμό λόγω κόντρας για την καρέκλα μεταξύ Μπαρντελά και Λεπέν. Σε κάθε περίπτωση το κίνημα του εργαζόμενου λαού και των νεολαιίστικων στρωμάτων φαίνεται να υπενθυμίζει την παρουσία του και κατά αυτόν τον τρόπο να «υπόσχεται» στην ακροδεξιά, που ετοιμάζεται να κυβερνήσει, μία εξαιρετικά δύσκολη θητεία.
Υπενθυμίζεται ότι το κίνημα ξεκίνησε αρχικά με αιτήματα που σχετίζονταν με την εκπαίδευση (πράγμα λογικό καθώς ξεκίνησαν από σχολεία και μαθητές κυρίως 15-18 ετών), αλλά πλέον, με την συμμετοχή και των εργατικών και λοιπών σωματείων τα αιτήματα αυτά έχουν διευρυνθεί.
Οι Γαλλικές διαδηλώσεις έρχονται να προστεθούν στην μακρά λίστα διαδηλώσεων που ξεσπούν σε όλη την Ευρώπη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ισπανία με τις μεγαλειώδεις λαϊκές διαδηλώσεις για το στεγαστικό και η Γερμανία με τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις.
Η αντίδραση αυτή από την γαλλική εργατική τάξη και τα σύμμαχα με αυτήν κοινωνικά στρώματα είναι απόλυτα σωστή και σε σωστή κατεύθυνση υπεράσπισης δικαιωμάτων και απόσπασης κατακτήσεων. Την ίδια στιγμή, λόγω και του διεθνούς αρνητικού συσχετισμού που διαμορφώθηκε μετά την ολοκλήρωση της αντεπανάστασης του 1989-1991, η γαλλική εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός ευρύτερα δεν διαθέτουν μία επαναστατική οργανωμένη πρωτοπορία.