9 Μάη του 2026: ημέρα τιμής, αγώνα και μνήμης καθώς συμπληρώθηκαν 81 χρόνια από την άνευ όρων συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας και την συντριβή του ναζιστικού «ονείρου» (ενός ονείρου για τους ναζί και τους συνοδοιπόρους τους, αλλά σκέτου εφιάλτη για τους λαούς όλου του κόσμου). Οι οργανώσεις των Ρώσων στην Ελλάδα, αλλά και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς διοργάνωσαν διαδήλωση με σημείο αφετηρίας τον ΗΣΑΠ Καλλιθέας και κατάληξη στο μνημείο του Σοβιετικού Στρατιώτη, το οποίο γέμισε με λουλούδια.

Η εικόνα ήταν εικόνα μίας πραγματικής αντίστασης όλων αυτών που έχουν σχέσεις με την παλιά Σοβιετική Ένωση κόντρα στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Σημαίες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, το Λάβαρο της Νίκης, η σημαία της ΛΔ του Ντόνιετσκ – όλα αυτά που η ΕΕ και οι Αμερικάνοι θέλουν να θέσουν υπό διωγμό – βρίσκονταν στην καρδιά της Αθήνας και κυμάτιζαν περήφανα. Στις γραμμές του Αθανάτου Τάγματος είδαμε απογόνους ανθρώπων που πολέμησαν ηρωικά ή ακόμα και προσέφεραν την ίδια την ζωή τους στην μάχη κατά του φασισμού – και αυτοί δεν ήταν λίγοι: ας μην ξεχνάμε ότι η ΕΣΣΔ έδωσε 20.000.000 από τα καλύτερα παιδιά της στην μάχη αυτή.

Την εικόνα του Αθανάτου Τάγματος και του Συντονιστικού Ρώσων Συμπατριωτών πλαισίωναν οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Ορισμένες απ’ αυτές με βασικά συνθήματα όπως: ανεξαρτησία – λαοκρατία, θάνατος στον φασισμό – λευτεριά στον λαό κ.α.

Γελοιότητες…

Δεν έλειψαν βέβαια και ορισμένες δυνάμεις που προσπαθούσαν να καπελώσουν την πορεία αποκρύπτοντας τον ιστορικό τους ρόλο. Είναι χαρακτηριστική η παρουσία δύο τροτσκιστικών οργανώσεων (του ΕΕΚ-Τροτσκιστές και της ΚΕΔ-Avantgarde). Ενώ οι ίδιες οι οργανώσεις αυτές δεν υπήρχαν την περίοδο του 1940, ο Τροτσκισμός υπήρχε. Και αξίζει να θυμάται κανείς την στάση του τροτσκισμού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι τροτσκιστές καλούσαν τον λαό σε εξέγερση κατά του Στάλιν ενώ οι χιτλερικές ορδές προέλαυναν προς την Μόσχα και Κόκκινος Στρατός και λαός πάλευαν κατά του φασιστικού σιχάματος. Σε άλλες χώρες – όπως στην Ελλάδα – οι τροτσκιστές καλούσαν σε αποχή από τα μεγάλα εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα καταγγέλλοντας τα ως δήθεν εθνικιστικά. Και σήμερα, έχουν το θράσος να θέλουν να παρουσιάζονται ως συνεχιστές του αντιφασιστικού αγώνα, όταν την κρίσιμη στιγμή έπαιξαν αντικειμενικά τον ρόλο του συνεργάτη των ναζί. Και είναι τουλάχιστον αστείο – αν όχι γελοίο – ότι αυτή η γραμμή υιοθετείται σαν μία μορφή «αυτοξεπλύματος» και άφεσης αμαρτιών σχετικά με μία περίοδο και στάση που η φράση «πλην Λακεδαιμονίων» μοιάζει να ταιριάζει γάντι.

Εμείς θα κλείσουμε το παρόν άρθρο με ένα σύνθημα – υπόσχεση, αντί άλλου επιλόγου: και τώρα, και πάντα και όπως το ’40 – την φτώχεια και τον φασισμό θα πολεμάμε πάντα.