άρθρο ειδικού συνεργάτη της ΦτΑ

Οι πρόσφατες πρωτοβουλίες του Υπουργού Υγείας, ο οποίος πραξικοπηματικά διόρισε προσωρινή διοίκηση στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο (ΠΙΣ), υπό την δοτή πρόεδρο Παγώνη, συνιστούν αιτία διεθνούς διασυρμού και εξευτελισμού της χώρας και εν τοις πράγμασι υποτιμούν τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και κατακτήσεις των γιατρών.

 Πρόκειται για μία κατάφορη παραβίαση της αυτοτέλειας των επιστημονικών συλλόγων. Η δε ανεδαφικότητα της αιτιολόγησης είναι όχι απλά τρομακτική από άποψης παρεμβατισμού, αλλά και πρέπει να σημάνει συναγερμό στον ευρύτερο προοδευτικό κόσμο. Συγκεκριμένα, το Υπουργείο Υγείας επικαλείται μία γενική κατάσταση έλλειψης νομιμότητας και παρεμβάσεων της δικαιοσύνης. Ένα τέτοιο επιχείρημα είναι νομικά αίολο, αφού οι παρεμβάσεις της δικαιοσύνης έχουν επιλύσει ζητήματα διοίκησης του ΠΙΣ και ειδικότερα με την 11/2026 απόφασή του το Τριμελές Συμβούλιο Συμμόρφωσης του Συμβουλίου της Επικρατείας, έχει αποφανθεί ότι ο ΠΙΣ έχει συμμορφωθεί με τις προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις. Κατ’ επέκταση, η ίδια η αιτιολόγηση του Υπουργείου Υγείας δεν έχει έρεισμα επί πραγματικών περιστατικών.

 Ακόμα περισσότερο, όμως, πρόκειται για μία ολοφάνερη προσπάθεια να ελεγχθεί ο συνδικαλισμός του ιατρικού κλάδου και φυσικά δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν και άλλοι επιστημονικοί σύλλογοι (πχ Δικηγορικοί Σύλλογοι), και στην πορεία και τα συνδικάτα.

 Γενικά, αυτό που πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι και μικροί αυτοαπασχολούμενοι να έχουμε υπόψη είναι ότι στα εσωτερικά των Συλλόγων, των Σωματείων κοκ δεν έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει ευθέως κανένα υπουργείο. Σε περίπτωση που υπάρχει παραβίαση διατάξεων του Αστικού Κώδικα περί της λειτουργίας των Σωματείων και ειδικότερα σε ό,τι αφορά την διοίκηση αυτών, παρεμβαίνει η δικαιοσύνη. Και ενώ είναι γεγονός ότι η δικαιοσύνη σε ένα αστικό κράτος θα είναι απέναντι από τον λαό, αποτελεί μία σημαντική κατάκτηση η αρχή ότι ένας υπουργός δεν μπορεί να παρεμβαίνει ευθέως στην διοίκηση επιστημονικών συλλόγων και συνδικάτων.

 Σε ό,τι αφορά την πολιτική διάσταση του ζητήματος, είναι προφανές ότι δεν είναι ώριμο να αποδίδουμε τέτοια φαινόμενα στο φιλοχουντικό παρελθόν του Γεωργιάδη, λες και αν ήταν κάποιος άλλος υπηρέτης του συστήματος κυβέρνηση δεν θα επιχειρούσε τα ίδια. Στην πραγματικότητα, αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς θα συνεχιστεί προκειμένου να μπει το κίνημα των αυτοαπασχολουμένων και των  εργαζομένων στο χέρι, προκειμένου να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ενός «αναίμακτου» κοινωνικού διαλόγου.