Αποτελεί αντικείμενο της σύγχρονης διαπάλης το ζήτημα του επαναστατικού υποκειμένου, ή αλλιώς το ζήτημα εάν υπάρχει πρωτοπόρα τάξη εντός της ταξικής δομής ή αν η όποια κοινωνική εξέλιξη προς τα μπρος αποτελεί απλά βούληση κάποιων επαναστατών.

Αυτή η τελευταία θέση προωθείται συστηματικά στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μέσα από χώρους άμεσα συνδεδεμένους με τον κοινοβουλευτικό ρεβιζιονισμό. Συγκεκριμένα, μία γκρούπα με το όνομα Marxist Collective Greece, η οποία και δηλώνει περήφανα πως «η πρωτοπορία στην Ελλάδα είναι το ΚΚΕ», έχει επιδοθεί σε έναν «αγώνα» κατά της «θεωρίας» των επαναστατικών υποκειμένων. Επειδή αυτές οι θέσεις προωθούνται και εκλαμβάνονται θετικά από κάποιους τίμιους αγωνιστές, αξίζει να γίνει μία αντιπαράθεση εδώ.

Οι κύριοι αυτοί, οι επαγγελματίες επαναστάτες του Instagram και του ποστ με κομματική χρέωση από Περισσό, ισχυρίζονται ότι το Κεφάλαιο δεν αποτελεί πολιτικό έργο αλλά αντίθετα απλά μία επιστημονική κριτική στην πολιτική οικονομία. Επιλέγουν να αγνοήσουν έτσι ότι στις εποχές εκείνες, τις εποχές της απόλυτης ηγεμονίας της χυδαίας πολιτικής οικονομίας, η συγγραφή μίας επιστημονικής κριτικής στην πολιτική οικονομία, αποτελούσε μία μορφή ύψιστης πολιτικής πράξης και κατ’ επέκταση ένα επιστημονικό έργο σε αυτήν την κατεύθυνση, είναι εκ της φύσεώς του πολιτικό.

Λένε, ακόμη περισσότερο, ότι η μελέτη του Κεφαλαίου δείχνει ότι δεν υφίσταται επαναστατικό υποκείμενο, άρα κατ’ επέκταση η ιστορία κινείται από εξεγερμένους αυθόρμητους επαναστάτες. Φυσικά, δεν απαντούν (ή συγκαλύπτουν) το εύλογα αναδυόμενο ερώτημα: αν ο Μαρξ πίστευε ότι η ιστορία κινείται από την βούληση των ατόμων (!!!), τότε γιατί το Μανιφέστο ξεκινά με την φράση «η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων» και κλείνει με την φράση «Προλετάριοι, όλων των χωρών, ενωθείτε!» και δεν λέει ότι «Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι ιστορία αυθόρμητων βουλήσεων» και «αυθόρμητοι επαναστάτες, όλων των χωρών, ενώθείτε». Βέβαια, σε άλλες αναρτήσεις έχουν υπονοήσει την απάντησή τους. Μας καλούν να βγάλουμε τον Ένγκελς απ’ την εξίσωση. Έτσι, βγαίνει και η Διαλεκτική της Φύσης και ο Πόλεμος των Χωρικών στην Γερμανία και, φυσικά, το Μανιφέστο και γενικά έχουμε έναν «μαρξισμό α λα καρτ», έναν 50%-μαρξισμό, ο οποίος είναι βολικός.

Οι συγκεκριμένοι, μάλιστα, κατηγορούν τον Ένγκελς για φυσιοκεντρισμό, τον Λένιν για εργατισμό, δεν βλέπουν όμως ότι οι ίδιοι πέφτουν στον βερμπαλισμό, την χειρότερη μορφή θεωρητικής αποστασίας από τον Μαρξισμό.