Αναδημοσίευση από την ΦτΑ #51

Στην πολιτική απόφαση της VI Συνδιάσκεψης των ΣΚΔ, αναφέρεται χαρακτηριστικά πως «Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά (…) του Δημοκρατικού Λαϊκού Μετώπου (…) είναι τα εξής: πρόκειται για μέτωπο που σε επίπεδο στρατηγικού στόχου θέτει σαν στόχο την Λαϊκή Δημοκρατική Εξουσία, δηλαδή την αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού, την άρση των συνθηκών εξάρτησης, την δημιουργία πλήρους (και όχι μερικού) Δημοκρατικού πολιτεύματος στην χώρα. Σε επίπεδο τακτικής παλεύει για την απόσπαση επί μέρους κατακτήσεων για τον εργαζόμενο λαό και τα σύμμαχα με αυτόν κοινωνικά στρώματα. Ακόμη περισσότερο, είναι μέτωπο που συγκροτείται τόσο στην βάση της κοινωνίας (…) όσο και σε επίπεδο «κορυφών» (μέτωπο μεταξύ πολιτικών οργανώσεων κλπ). Υπ’ αυτήν την έννοια, το μέτωπο αυτό είναι Δημοκρατικό και πατριωτικό στον στρατηγικό στόχο, γιατί υπηρετεί το ύψιστο Δημοκρατικό και πατριωτικό καθήκον, δηλαδή την ικανότητα του λαού της χώρας να καθορίζει τις πολιτικές διακυβέρνησής του, χωρίς ξένες παρεμβάσεις». Μπορεί κανείς καλοπροαίρετα να θέσει το ερώτημα σχετικά με το αν ο χαρακτηρισμός του μετώπου ως Δημοκρατικού  και πατριωτικού συνιστά μία θέση που «κλείνει το μάτι» προς δυνάμεις του λεγόμενου αστικού πατριωτισμού, δηλαδή δυνάμεις με σωβινιστικές θέσεις. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα απαιτεί να διαχωρίσουμε τον στρατηγικό στόχο των ΣΚΔ από τον στρατηγικό στόχο του ΔΛΜ. Εδώ όμως υπάρχει μία ιδιαιτερότητα. Είναι όντως γεγονός ότι και το Μέτωπο και οι ΣΚΔ παλεύουμε για την Λαοκρατική εξουσία. Αλλά εδώ είναι η διαφορά: για τις ΣΚΔ η λαοκρατική εξουσία, η εξουσία του λαού χωρίς εξάρτηση είναι ένα σύνθημα τακτικής το οποίο αξιοποιείται για να μπορέσουν να συμπορευθούν μαζί μας δυνάμεις οι οποίες ασπάζονται αυτόν τον τακτικό στόχο (ακόμα και αν τον ανάγουν προσωρινά σε στρατηγικό) ώστε να παλέψουν για τα ευρύτερα στοιχήματα, δηλαδή πλατιά λαϊκά δικαιώματα, σοσιαλισμός, ανεξαρτησία.

 Στο σημείο αυτό χρειάζεται να γίνει μία σημαντική διευκρίνιση. Η υιοθέτηση των στόχων αυτών ως τακτικών (λαϊκή δημοκρατική εξουσία, απαλλαγή από την εξάρτηση κλπ) δεν είναι απλό τακτικό σύνθημα, με την έννοια ότι δεν πρόκειται για μία μορφή πολιτικού μάρκετινγκ. Όμως, για εμάς αυτό που στις πλατύτερες δυνάμεις μπορεί να φαντάζει στρατηγικός στόχος, στις δικές μας αναλύσεις αποτελεί «απλά» τακτικό. Όμως, για εμάς εφόσον αυτό το λαϊκό αίτημα ή αγωνία δεν έρχεται σε σύγκρουση με το επαναστατικό καθήκον, οφείλουμε να το υιοθετήσουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποθεώνουμε τον υποκειμενικό παράγοντα, όπως λχ καλούσε ο Τρότσκι να κάνουμε όταν εξύψωνε τις μάζες σε καθοδηγητές του Κόμματος λέγοντας ότι «χωρίς να μαθαίνει κανείς από τις μάζες δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική πολιτική ηγεσία», κάτι που και ο Μάο έκανε με την ιδεαλιστική γραμμή των μαζών και την αντίληψη ότι «κάθε σωστή ηγεσία είναι αναγκαστικά «από τις μάζες προς τις μάζες»», θεωρώντας έτσι ότι το Κόμμα δεν πρέπει να επιτελεί καθοδηγητικό ρόλο, αλλά αντίθετα ρόλο καθοδηγούμενου από τις «μάζες» – είτε αυτές είναι μικροαστικά, προλεταριακά ή άλλα στοιχεία.

 Τι σημαίνει, όμως, το ότι υιοθετούμε ένα αίτημα των μαζών εφόσον δεν έρχεται σε σύγκρουση με τον στρατηγικό μας στόχο; Σημαίνει ότι ακούμε τον εργαζόμενο λαό, τα σύμμαχα με αυτόν κοινωνικά στρώματα, και παρατήρουμε ότι αυτό που εμείς αναγνωρίζουμε σαν αναγκαίο τακτικό στόχο ο ίδιος ο λαός τον αποδέχεται ρητά ή άρρητα, αλλά δεν φτάνει σε μία ολοκληρωμένη αμφισβήτηση, και έτσι αναγάγει αυτόν τον στόχο σε στρατηγικό. Η δική μας ευθύνη σαν Κομμουνιστές είναι να καταδείξουμε γενικά στον εργαζόμενο λαό και τα λοιπά μεσοστρώματα ότι οι στόχοι μας συμβαδίζουν.

 Εδώ πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι για εμάς το ζήτημα της Λαϊκής Δημοκρατικής Εξουσίας δεν είναι ένας απλός τακτικός στόχος, αλλά αντίθετα ο κύριος τακτικός και μάλιστα η επίτευξή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επίτευξη του στρατηγικού στόχου και πιο συγκεκριμένα, η ίδια η επίτευξή του ταυτίζεται με τις πρώτες φάσεις του στρατηγικού στόχου. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι όπως έχουμε γράψει σε παλιότερες αναλύσεις μας, ο Σοσιαλισμός δεν υφίσταται χωρίς ανεξαρτησία και η Ανεξαρτησία δεν υφίσταται δίχως τον Σοσιαλισμό. Αναγκαίο βήμα μέχρι να εκπληρωθούν αυτοί οι στόχοι είναι η διαρκής πάλη για Πλατιά Λαϊκά Δικαιώματα, η οποία και πρόκειται να φτάσει στο κορύφωμά της με την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατικής Εξουσίας. Αυτή η μορφή εξουσίας δεν ταυτίζεται ούτε με την δικτατορία του Κόμματος απέναντι στον λαό, αλλά ούτε και με πρακτικές ασυδοσίας των μικροαστικών ή ακόμα και μεγαλοαστικών στοιχείων.

 Στο σήμερα, αποτελεί στόχο και συμφέρον όλου του εργαζόμενου λαού, της νεολαίας με εργατικές καταβολές, της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς, της προοδευτικής μερίδας της διανόησης, των χαμηλόμισθων και των αυτοαπασχολουμένων η συμπόρευση με τις ΣΚΔ και η δυνάμωση της διαδικασίας εκπόνησης προγράμματος, η συμμετοχή σε πλατιές πρωτοβουλίες πλάι στην Οργάνωσή μας, η δράση στα κινήματα μέσα από την πολιτική γραμμή των ΣΚΔ, προωθώντας τις πρωτοβουλίες εκείνες που είναι απαραίτητες και αναγκαίες για να εκπληρωθεί ο σκοπός στον οποίο όλοι πρέπει να ‘μαστε δοσμένοι, δηλαδή η κοινωνική χειραφέτηση εργατικής τάξης και σύμμαχων στρωμάτων, η αποτίναξη του ζυγού της εξάρτησης, η πραγματική απελευθέρωση της χώρας από κάθε μορφής ξένων παρεμβάσεων, με τον λαό να είναι κυρίαρχος στον τόπο του. Εκεί ακριβώς στοχεύει και το ΔΛΜ, εκεί ακριβώς βρίσκεται και ο πατριωτικός χαρακτήρας του.