Άρθρο του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ των ΣΚΔ

Καθώς οδεύουμε προς πρόωρες – εξ όσων φαίνεται – κάλπες, γίνεται προσπάθεια από τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να διαμορφωθεί ένα πλαστό δίπολο μεταξύ ΝΔ και Ελληνικής «Αριστερής» Συμπαράταξης. Ο λόγος που λέμε ότι το δίπολο αυτό είναι πλαστό δεν έγκειται απλά στην εκτίμηση ότι η ΕΛΑΣ έχει συγκροτηθεί ως απέλπιδα προσπάθεια του συστήματος για κυβερνητική εναλλαγή. Εκτιμάται ότι η ΕΛΑΣ είναι μια συνέχεια του υφιστάμενου καθεστώτος με άλλο προσωπείο για τους εξής λόγους. Πρώτον, πρόκειται για ένα προσωποπαγές κόμμα (υπό τον Α. Τσίπρα) το οποίο συγκροτήθηκε κατά παραγγελία του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Μάλιστα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Τσίπρας έκανε εκπαιδευτικά ταξιδάκια στις ΗΠΑ για να τον μάθουν τα εκεί χολιγουντιανά κοράκια τις μεθόδους της καλής προπαγάνδας. Για τον λόγο αυτό η ΕΛΑΣ δεν βγάζει άχνα για το ζήτημα της εξάρτησης από τους Αμερικάνους και φυσικά τον ρόλο που επιτελεί το Ισραήλ ως γνήσιο  συνεταιράκι των Αμερικάνων στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής μεσογείου. Ήδη, λοιπόν, βλέπουμε ότι σε ό,τι αφορά το κύριο ζήτημα σήμερα (την εξάρτηση της Ελλάδας από ξένα κέντρα), η ΕΛΑΣ είναι μια απ’ τα ίδια με την ΝΔ.

 Δεύτερον, οι ακριβώς ίδιοι κύκλοι που ανέβασαν και δημιούργησαν το καθεστώς της ΝΔ είναι αυτοί που προωθούν σήμερα το μόρφωμα Τσίπρα. Ειδικά ο κύκλος Μαρινάκη, που αποτελούσε κλασικό φιλο-ΝΔ όργανο (σαν δεύτερη Ομάδα Αλήθειας λειτουργούσε), υιοθέτησε την στάση «ο Τσίπρας είναι ο σωτήρας» και «όποιος διαφωνεί με τον Τσίπρα θέλει τον Μητσοτάκη». Σήμερα, ο Μελισανίδης (άλλος αριστερός από ‘κει), ο οποίος έδωσε «σκληρό αγώνα» να πέσει ο Τσίπρας το ’19, τώρα κάνει αντίστοιχο «αγώνα» να γυρίσει ο Τσίπρας, λες και είδε το φως το αληθινό. Άραγε ποιος απ’ τους δύο είδε αυτό το φως; Ο κος Τσίπρας ή ο κος Μελισανίδης; Μάλλον ο κος Τσίπρας, ο οποίος αναμένεται να εναρμονιστεί με τας προσταγάς του Μελισανίδη. Για αυτό άλλωστε, η Εφημερίδα των Συντακτών (που καλύτερα πρέπει να μετονομαστεί σε Εφημερίδα των Μελισανιδιωτών) επίσης προωθεί τον Τσίπρα ως σωτήρα του ελληνικού λαού, της Ελλάδας, της Ευρώπης, του σύμπαντος ολόκληρου αν χρειαστεί. Οπότε, πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι ένα κόμμα το οποίο στηθηκε από τους ίδιους που έστησαν το σημερινό καθεστώς;

Τρίτον, η «αυτοκριτική» που είχε ασκήσει ο κος Τσίπρας μετά την εκλογική του ήττα ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας. Άραγε, πόσο διαφέρει αυτό το σχέδιο από όλα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια υπό το καθεστώς της Νέας Δημοκρατίας; Δεν βιώνουμε τον διαρκή έλεγχο των «αρμών της εξουσίας» από έναν κομματικό μηχανισμό; Η διαρκής υπονόμευση της δημοκρατίας με χειραγώγηση της δικαιοσύνης (πχ με τον διορισμό δικαστικών ηγεσιών που δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα σε φιλοκυβερνητισμό), η χειραγώγηση των ΜΜΕ (βλ. λίστα Πέτσα), η χειραγώγηση σωματείων (βλ. νόμους για ηλεκτρονικές εκλογές κλπ), επιστημονικών συλλόγων (βλ. πραξικόπημα Άδωνι στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο – ΠΙΣ) δεν αποτελούν απόπειρα ελέγχου των αρμών της εξουσίας; Κατ’ επέκταση σε τι διαφέρει αυτό που κάνει η ΝΔ σήμερα με αυτό που θέλει να κάνει η ΕΛΑΣ αύριο;

Ο εργαζόμενος λαός, η εργατική τάξη, τα σύμμαχα στρώματα έχουν αντικειμενικά εναλλακτική. Αυτή η εναλλακτική είναι ο δρόμος που έχουν χαράξει οι ΣΚΔ με την Πολιτική Απόφαση της 6^ης Συνδιάσκεψής τους, το πλαίσιο Πρόγραμματος που καθόρισαν στην 5^η Συνδιάσκεψη και το Κείμενο Πολιτικών Αρχών και Στόχων της Οργάνωσης. Κι ενώ είναι γεγονός ότι δεν θα είμαστε υποψήφιοι στις επερχόμενες εκλογές, φυσικά και επιζητούμε την ουσιαστική πολιτική συσπείρωση. Συσπείρωση στα κινήματα, στους δρόμους, στους αγώνες.

 Το περιεχόμενο αυτής της συσπείρωσης είναι – όπως καθορίζεται και από τα σχετικά κείμενα των ΣΚΔ – ο αγώνας ενάντια στην εξάρτηση, για την Λαϊκή Δημοκρατική Εξουσία, για την πλήρη δημοκρατία. Πρόκειται για ουσιαστική συσπείρωση που καταφέρνει και αποσπά κατακτήσεις στο σήμερα, χωρίς να παραπέμπει τα πάντα σε ένα αόριστο σοσιαλιστικό μέλλον και χωρίς να απέχει από την απόσπαση κατακτήσεων από το πλατύ εργατικό – λαϊκό κίνημα στο όνομα μιας θολής αντιδιαχείρησης. Τα κινήματα για εμάς, βέβαια δεν είναι μόνο τα πανό, αν και σε κρίσιμες περιόδους έχουμε δείξει ότι δεν τα φοβόμαστε και αυτά. Και φυσικά εμάς δεν μας καθοδηγεί καμία άλλη δύναμη εκτός από τον Μαρξισμό – Λενινισμό, τον Διαλεκτικό Υλισμό. Κόντρα σε θεωρίες που θέλουν να σύρουν το εργατικό – λαϊκό κίνημα στον γκρεμό, κόντρα στην αστική τάξη και όλα τα σκυλιά της.

 Ακριβώς επειδή έχουμε τον Μαρξισμό – Λενινισμό να μας καθοδηγεί, δεν εγκλωβιζόμαστε στα ψευτοδιλήμματα, δεν ανεχόμαστε να μπούμε στην νοοτροπία του μικρότερου κακού που καταλήγει πάντα με μαθηματική ακρίβεια να υπηρετεί το μέγιστο κακό, δηλαδή την απόλυτη ηγεμονία της αστικής τάξης, τον εγκλωβισμό της εργατικής τάξης και των σύμμαχων με αυτήν ενδιάμεσων στρωμάτων κάτω από την επιρροή της αστικής τάξης και διαιώνισης του ταξικού status quo. Αυτό ας το σκεφτούν και όσοι πραγματικά τίμιοι αγωνιστές είναι έτοιμοι να συρθούν πίσω από τέτοιες νοοτροπίες, πίσω από νοοτροπίες που καταλήγουν να επιδεινώνουν έναν ήδη αρνητικό συσχετισμό, ο οποίος έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία εν συνόλω. Για αυτό, όποια στάση και αν κρατήσει κανείς στις εκλογές, το σημαντικό είναι να μετρηθούν βήματα για την συγκρότηση του Δημοκρατικού Λαϊκού Μετώπου.