Γράφει η ΜΑ, ΚΟΒ Ευρύτερου Πειραιά

Η συνδικαλιστική δράση σήμερα συχνά ερμηνεύεται ως ένα «χόμπι» ή μία ενασχόληση κατάλληλη αποκλειστικά για όσους έχουν απογοητευτεί ή δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν.

Φυσικά κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Και αυτό γιατί η συνδικαλιστική δράση συνιστά αναφαίρετο όρο για την αποτελεσματική διεκδίκηση κατακτήσεων ακόμα και στο σήμερα, υπολογίζοντας πάντα τα κατάλληλα μέτρα που μπορεί να λάβει – είτε αυτό είναι η απεργία, είτε η στάση εργασίας, είτε μία κινητοποίηση, είτε ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας κοκ. Αυτό, όμως, που δεν μπορεί το συνδικαλιστικό κίνημα να κάνει – και δεν πρέπει να κάνει γιατί επιτελεί διαφορετικούς σκοπούς – είναι να ταυτίζεται με πολιτικά κόμματα και οργανώσεις. Ενώ είναι δεδομένο ότι η κάθε δύναμη έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει στα συνδικάτα, η ταύτιση συνδικάτου και κόμματος είναι πρακτική αντικειμενικά λαθεμένη, είναι πρακτική η οποία και αποστερεί δυνάμεις από το εργατικό κίνημα γιατί πολύ απλά εισάγει την νοοτροπία του «κόσκινου» για το κίνημα. Μέσα από αυτήν την θεωρία και την πρακτική, δεν εξερευνάται η δυνατότητα συσπείρωσης πλατύτερων δυνάμεων, αλλά αντίθετα ταυτίζει τους ικανούς για ένταξη στο Κόμμα με τους ικανούς για ένταξη στο συνδικαλιστικό σχήμα. Έτσι, καταλήγουν αυτές οι δυνάμεις να ψάχνουν να βρουν «ποιος κάνει» και «ποιος δεν κάνει» για το συνδικάτο και όχι να δουν αν το συνδικάτο κάνει την δουλειά που είναι προορισμένο να κάνει, δηλαδή να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζομένων. Φυσικά, όμως, όταν κάποιοι ερμηνεύουν τα συνδικάτα όχι σαν χώρους κατακτήσεων, αλλά απλά σαν χώρους «παρέμβασης» ή σαν στηρίγματα για μελλοντική κομματική ανέλιξη σε διάφορους μηχανισμούς, είναι απολύτως λογικό να αντιμετωπίζουν τα συνδικάτα με την προσέγγιση του επίδοξου κομματικού ακροατηρίου. Απέναντι σε αυτά υπάρχει εναλλακτική. Είναι η μαζικοποίηση των Συνδικάτων γύρω από την γραμμή που καθόρισε και η 6^η Συνδιάσκεψη των Συνεπών Κομμουνιστικών Δυνάμεων. Δηλαδή, γραμμή διεκδικήσεων στο σήμερα, αγώνων, και κατακτήσεων. Γραμμή που θα συνδέει το συνδικαλιστικό πλαίσιο αιτημάτων με τον γνήσιο αντιιμπεριαλισμό, την πάλη κατά της εξάρτησης. Γραμμή που θα διαπερνά τις διεκδικήσεις του εργατικού, γυναικείου, ΛΟΑΤΚΙ+, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για ουσιαστική ανάταση του εργατικού κινήματος. Και η συγκρότηση σχημάτων της Δημοκρατικής Τάσης και το βάθεμα της ίδιας της Δημοκρατικής Τάσης ως κέντρο συσπείρωσης πλατιών στρωμάτων στα Σωματεία, τους συλλόγους και τις συλλογικότητες θα είναι και ένας ουσιαστικός δείκτης αυτής της ανάτασης.